بیش از ۱۳۰۰ سال پیش از این دنیا رخت بربسته .

ولی عیار این آدم از یه جنس دیگست .

از جنس مردانگی و آزاد مردیه . از جنس حیات به شرط شرفه نه زندگی به هر قیمتی .

از جنس فدا کردن جان و زندگی برای باز نگه داشتن راه حق گرایی .

 بازماندن دروازه پاکی وعشق به خدا

 این همه عشق بازی با امام عشق حسین ابن علی ستودنیه .

 چرا که عشق به خوبیهاست و پاکی ها .

عشق به مردانگی و غیرته . عشق به بهترین مردمان تاریخ بشریته

این سالها سبک و سیاق عزاداری های ما کمی با سنت عزاداری متفاوت شده .

حتما شما هم دیدید یا شنیدید این سبک ها و مدل های من درآوردی عزاداری را .

مداحی به سبک شعر خونه مادر بزرگه یا سبک شعر خونی بابا برقی .

و از همه تاسف آور تر رواج مجدد قمه زنی.

شاید باید بازم پیش خودمون مرور کنیم که چرا او شهادت را برگزید و اسارت را و شکنجه را ؟

باید بازم به فلسفه عزاداریمون برای مردی فکر کنیم که بیش از ۱۳۰۰ سال پیش جان داده.

اینکه برای چه کسی با چه مرامی عزا دار میشویم .

و او چرا شهادت را به جان خرید ؟

امام جان خودش و بچه هاشو فدا نکرد تا من و تو امروز با نامش حال کنیم .

او به عزاداری من و تو احتیاجی نداره که اگه اینطور باشه او در راه حقیری جان داده

و مگه  نه اینه که ما عزای او را برپامیکنیم تا نامش را زنده کنیم .

و نگذاریم توی روزمرگی های تاریخ انسانیت فراموش بشه

و نامش تابلویی باشه برای هر کس که به مردانگی و شرافت فکر میکنه . 

و وای به حال من و تویی که به رسم او شمر زمانه مان را نشناخته ایم و بر او نشوریده ایم